In the midst of pain and suffering, when hearts are wounded and marked by grief, this evening can be a moment for listening and for compassion. A kind of listening that takes us deeper than seeing, for eyes can be closed, but ears remain open to the world. In every moment of listening, an invisible thread binds us to one another and to the surrounding reality.

At a time when violence seeks to reduce human beings to numbers and geography, we emphasize another dimension of being: the possibility of hearing one another. This concert is not an answer, but an exercise in listening. It is a pause beside the voices that have grown faint amid the noise of narratives, analyses, and borders. Voices that do not shout, but vibrate quietly within us from far back in history.

Music here is not an ornament of sorrow nor a veil for wounds. It is a way of being present: a space where voices do not exclude one another but intertwine, where difference becomes resonance and conflict becomes dialogue. We gather to show that listening is not passivity. It is an ethical and compassionate act, an invitation to remain alongside voices that may not be easy to hear, yet are necessary.

Tonight, all are welcome, regardless of belief or worldview. For before all identities, we are beings who hear, and perhaps within this shared listening lies the possibility of a more humane future. This evening is a pause against forgetting. For the people of Iran, for the Kurds of Rojava, and for suffering that knows no borders.

در هنگامه درد و رنج و دلهایی خونبار و داغدار، این شب، شاید مجالی برای شنیدن و همدلی باشد. شنیدنی که ما را به اعماقی ژرف‌تر از دیدن می برد؛ زیرا چشم می‌تواند بسته شود، اما گوش همواره رو به جهان گشوده است و در هر بار گوش‌سپردن، رشته‌ای نادیدنی ما را به جهان و به یکدیگر پیوند می‌دهد

در روزگاری که خشونت می‌کوشد انسان‌ها را به اعداد و جغرافیا تقلیل می دهد، ما بر بُعدی دیگر از بودن تأکید می‌کنیم: بر امکانِ شنیدنِ یکدیگر.

این ‌کنسرت تلاشی برای پاسخ‌دادن نیست، بلکه تمرینی است برای شنیدن و گوش‌سپردن. گوش‌سپردن به صداهایی که در هیاهوی روایت‌ها، تحلیل‌ها و مرزبندی‌ها کم‌جان شده‌اند. صداهایی که نه با فریاد، که با لرزش‌های خاموش و از درازنای تاریخ در جان ما حضور دارند. موسیقی اینجا نه تزئین اندوه است و نه پوشاندن زخم؛ بلکه شیوه‌ای از حضور است که در آن صداها به جای حذف یکدیگر، در هم تنیده می‌شوند، تفاوت به هم‌نوایی بدل می‌گردد، و تضاد گفت‌وگو می شود.

ما گرد هم می‌آییم تا نشان دهیم شنیدن، یک کنش منفعل نیست؛ مسئولیتی است اخلاقی و همدلانه، و دعوتی به ماندن در کنار صداهایی که شاید شنیدن‌شان آسان نباشد، اما ضروری است.

در این شب، همه دعوتند، با هر نگاه و جهان‌بینی ای، چرا که پیش از هر هویتی، ما موجوداتی شنوا هستیم و شاید در همین شنیدنِ مشترک، امکانی برای آینده‌ای انسانی‌تر نهفته باشد.

این شب مکثی است در برابر فراموشی. برای مردم ایران، برای کوردهای روژاوا، و برای رنجهایی که از مرزها عبور می‌کند.

Kivun ja kärsimyksen keskellä, sydänten ollessa haavoittuneita ja surun merkitsemiä, tämä ilta voi olla hetki kuuntelemiselle ja myötätunnolle. Sellaiselle kuuntelemiselle, joka vie meidät näkemistä syvemmälle – sillä silmät voi sulkea, mutta korvat pysyvät aina auki maailmaan. Jokaisella kuuntelun hetkellä näkymätön säie sitoo meidät toisiimme ja ympäröivään todellisuuteen.

Aikana, jolloin väkivalta pyrkii pelkistämään ihmiset numeroiksi ja maantieteeksi, me korostamme toista olemisen ulottuvuutta: mahdollisuutta kuulla toinen toisemme. Tämä konsertti ei ole vastaus, vaan harjoitus kuuntelemisessa. Se on pysähtymistä niiden äänien äärelle, jotka kertomusten, analyysien ja rajojen melussa ovat heikentyneet. Äänten, jotka eivät huuda, vaan värähtelevät hiljaa meissä kaukaa historiasta.

Musiikki ei ole täällä surun koristetta eikä haavojen verho. Se on tapa olla läsnä: tila, jossa äänet eivät sulje toisiaan pois vaan kietoutuvat yhteen, jossa erilaisuus muuttuu yhteissoinniksi ja ristiriita vuoropuheluksi. Kokoonnumme osoittaaksemme, että kuunteleminen ei ole passiivisuutta. Se on eettinen ja myötätuntoinen teko – kutsu jäädä niiden äänten rinnalle, joiden kuuleminen ei ehkä ole helppoa, mutta on välttämätöntä.

Tänä iltana kaikki ovat tervetulleita, katsomuksesta tai maailmankuvasta riippumatta. Sillä ennen kaikkia identiteettejä olemme kuulevia olentoja – ja ehkä juuri tässä yhteisessä kuuntelussa piilee mahdollisuus inhimillisempään tulevaisuuteen. Tämä ilta on pysähdys unohtamista vastaan. Iranin kansalle, Rojavan kurdeille, ja kärsimykselle, joka ei tunne rajoja.

بەم وەرزی ژان و برینە، کە لە گشت لا هەر پرسەیە و گەرمەشینە، بڵا لە بن خێوەتی ئەم شەوەدا وچانێک بدەین بۆ هاودڵی، پشوویەک بدەین بۆ بیستن. بیستنێک کە ئێمە بەرەو قووڵایییەک دەبات قووڵتر لە "بینین"؛ چونکە چاو دەکرێ دابخرێت، بەڵام گوێ هەمیشە ڕووەو جیهان ئاوەڵایە و لە هەر جارێک گوێگرتندا، تان و پۆیەکی نادیار ئێمە بە جیهان و بە یەکترەوە دەبەستێتەوە.

لە ڕۆژگارێکدا کە زەبروزەنگ دەخوازێت مرۆڤەکان بۆ ئاستی "ژمارە" و "جوگرافیا" دابەزێنێت، ئێمە پێ لە سەر ڕەهەندێکی دیکەی بوون دادەگرین: دەرفەتی گوێگرتن لە یەکتر.

ئەم کۆنسێرتە هەوڵێک نییە بۆ وەڵامدانەوە، بەڵکوو پڕۆڤەیەکە بۆ بیستن و گوێگرتن. گوێگرتن لەو دەنگانەی کە لە ناو زەنازەنای گێڕانەوەکان، شیکارییەکان و سنووربەندییەکاندا کپ و داهێزیاون. ئەو دەنگانەی نەک بە هەراوهوریا، بەڵکوو بەدەم لەرینەوەیەکی بێدەنگ و لە قووڵایی مێژووەوە لە ناو گیانی ئێمەدا چێندراون. لێرەدا مۆسیقا نە بۆ ڕازاندنەوەی خەمە و نە بۆ داپۆشینی زامەکان؛ بەڵکوو شێوازێکە لە ئامادەبوون کە تێیدا دەنگەکان لە جێی یەکترسڕینەوە، ئاوێزانی یەکدی دەبن، جیاوازییەکان دەبنە هاونەوایی، و ناکۆکییەکانیش بە هەوێنی هەڤپەیڤین.

ئێمە لێککۆدەبینەوە تا نیشانی بدەین کە "بیستن" کردەیەکی پاسیڤ نییە؛ بەڵکوو بەرپرسیارێتییەکی ئەخلاقی و هاودڵانەیە، و بانگهێشتێکە بۆ مانەوە لە پاڵ ئەو دەنگانەی کە ڕەنگە بیستنیان سانا نەبێت، بەڵام پێویستە.

بۆ ئەم شەوە، هەمووان، بە هەر تێڕوانین و جیهانبینییەکەوە بانگهێشتکراون، چونکە بەر لە وەخۆگرتنی هەر ناسنامەیەک، ئێمە بوونەوەرێکی "بیسەر"ین. بەو هیوایەی ئەم پێکەوە گوێگرتنە، ببێتە هەوێنی دواڕۆژێکی ئینسانیتر بۆ هەموومان.

ئەم شەوە، وچانێکە لە ئاست فەرامۆشی. بۆ خەڵکی ئێران، بۆ کوردانی ڕۆژئاوا، و بۆ ئەو ئازارانەی کە لە سنوورەکان دەپەڕنەوە.